De dramadriehoek: dader, slachtoffer en hulpverlener

Er is één ding dat in Guido's readings bijna elke keer omhoog komt. Bij bijna iedereen, welk type of welke chart je ook hebt. Hij noemt het een kronkel die in ons allemaal zit:

"Ik kan dat niet doen, want als ik dat doe, dan stel ik de ander teleur. Als ik dat doe, dan doe ik de ander pijn."

Herken je die? Je voelt heel duidelijk wat jouw respons is, wat jouw autoriteit zegt. En toch doe je iets anders, omdat je verantwoordelijk denkt te zijn voor hoe de ander zich daardoor gaat voelen.

Weet je nog niet welke autoriteit je hebt? Bereken dan eerst gratis je Human Design chart.

Ik wil met je delen hoe Guido daarnaar kijkt. Want dit is misschien wel de grootste blokkade tussen weten wat je design is en het ook echt leven.

Je bent nooit verantwoordelijk voor het gevoel van de ander

Guido zegt het heel stellig: we zijn nimmer en nooit verantwoordelijk voor wat iets wat wij zeggen of doen bij een ander teweegbrengt. Wij kunnen de trigger voor iets zijn. Maar de trigger is niet de oorzaak.

Dat klinkt misschien hard. Maar draai het eens om: als jij verantwoordelijk bent voor de gevoelens van iedereen om je heen, dan kun je nooit meer een keuze maken die echt van jou is. Dan is je autoriteit altijd ondergeschikt aan de reactie van de ander.

De dramadriehoek

Guido gebruikt hier een psychologisch concept bij: de dramadriehoek. Daarin zijn drie rollen: de dader, het slachtoffer en de hulpverlener. En zolang je je identificeert met een van die rollen, blijf je in die dynamiek hangen.

Wat ik daar mooi aan vind: Guido is er eerlijk over dat dit ook voor hemzelf een reden was om ooit een lange sabbatical te nemen. Hij wilde niet voortdurend de hulpverlener zijn voor iemand. Want ook dat is een rol in het drama.

En dan het slachtoffer. Guido zegt: in zekere zin is elk kind op een bepaalde manier slachtoffer geweest. Het is een boude stelling, maar dit is wat hij ermee bedoelt: als kind had je een autoriteit en een strategie, en die werd niet gehoord. Niet door de samenleving, niet op school, vaak niet door je ouders, die zelf de samenleving vertolkten.

Als kind kón je niet weg. Nu wel. Maar belangrijker nog: je kunt in principe bij jezelf blijven en jezelf uitspreken, ongeacht de consequenties. Je kunt weglopen, maar je hoeft het niet. En dat is het verschil.

"Hij manipuleerde mij"

In readings komt het regelmatig voor dat iemand zegt: "ja, maar hij manipuleerde mij."

En dan zegt Guido: nee, nee, nee. Misschien was dat als kind ergens zo. Maar uiteindelijk wil ik je uitdagen om het anders te zien: jij liet je misschien manipuleren.

En dan koppelt hij het aan iemands design. Bijvoorbeeld: was jij jezelf de tijd aan het geven, met je emotionele autoriteit, om te voelen of dat contact echt klopte? Of ging je erin mee terwijl je ergens al huiverde?

Dat is geen verwijt. Het is het terugpakken van je agency. Want zolang de ander het je heeft aangedaan, kun jij er niets aan veranderen. Zodra jij ziet welk aandeel jij had, heb je iets in handen.

Jij kunt uit het drama stappen

Zo langzamerhand zijn we, anders dan als kind, bij machte om ergens anders te gaan wonen als een omgeving ons niet aanspreekt. Om met andere mensen om te gaan. Om desnoods een periode op onszelf te zijn.

Je hebt je autoriteit. Je hebt je strategie. Je hebt agency. Je bent niet meer dat kind.

En de volgende keer dat je die kronkel voelt opkomen ("ik kan dat niet doen, want dan stel ik de ander teleur") weet je: dit is het moment waarop het erom gaat. Niet omdat de ander niet belangrijk is. Maar omdat jij de oorzaak van jouw keuzes mag zijn, en de ander van zijn/ of haar gevoel.

Meer weten over een persoonlijke reading met Guido? Bekijk hier de reading-pagina.